Er is een regel bij ons die zeker een ronde per avond kost: wie voor het eerst meedoet, kiest waar het squad landt. Op de donderdag in juli kwamen er vier nieuwe mensen tegelijk, dus die avond hebben we vier keer op een plek geland die niemand van de vaste leden gekozen zou hebben. Twee keer was dat de landingsbaan.
Wat dat oplevert is moeilijk uit te leggen aan iemand die alleen naar rondes kijkt. We verloren die avond meer dan gewoonlijk. Maar van de vier nieuwe leden zijn er drie de week erna teruggekomen, en dat is een verhouding die we nog nooit gehaald hebben met een avond waarop de ervaren spelers de plek kozen.
Het punt is niet dat de landingsbaan een goede plek is. Het punt is dat iemand die voor het eerst meedoet en meteen wordt gecorrigeerd, geen tweede avond komt. Wie zelf de plek mag noemen en daarna met eigen ogen ziet waarom het lastig was, komt terug om het beter te doen. Die zin klinkt als een goedmakertje, maar hij staat in onze eigen cijfers.
Er hoort een tweede afspraak bij, en die is minstens zo belangrijk: na de ronde geen analyse van de plek, alleen van de dingen die het squad zelf fout deed. Wie op de baan landt en daarna leest dat de gids die plek een laag oordeel geeft, snapt het verband zelf wel. Het hardop zeggen voegt niets toe behalve een ongemakkelijke stilte.
De drie die gebleven zijn spelen nu vaste avonden mee, en een van hen heeft in augustus zelf een verslag ingestuurd over precies deze avond. Dat verslag staat op de site, met de zin dat we er binnen drie minuten uit lagen en dat niemand vervelend deed. Dat is ongeveer de beste omschrijving van onze donderdag die iemand ooit heeft opgeschreven.
Geschreven door een lid van Stichting Pubggamer. Cijfers in dit stuk komen uit onze eigen avonden en zijn geen officiele gegevens van de uitgever van PUBG.