De scrim van juli was de eerste keer dat we tegen een groep speelden die net zo lang bestaat als wij. Dat maakte de uitslag pijnlijk duidelijk: vier van de vijf rondes gingen verloren, en in geen van die vier lag het aan het schieten. Wij verloren omdat we te laat op de goede plek stonden, en zij niet.
Concreet zag dat er zo uit. Zodra de cirkel bekend was, gingen zij lopen. Niet snel, niet in paniek, maar meteen. Wij bleven staan tot we alles hadden opgeruimd wat er lag, en vertrokken dan met volle rugzakken naar een positie die inmiddels bezet was. Vier keer op rij. In de vijfde ronde hebben we het omgedraaid, en toen wonnen we.
Wat dat kost om te leren is vooral onwennigheid. Weglopen van spullen die je al ziet liggen voelt verkeerd, en het is de eerste avonden ook echt verkeerd, want je komt met te weinig aan. Na een week merk je dat je die spullen bijna nooit nodig had. Wat je nodig had was de heuvel waar nu iemand anders op zit.
We hebben het na die avond in het ploegrooster op de voorpagina gezet als aparte prioriteit, los van het uitrusten. Wie dat hulpmiddel gebruikt en vroeg draaien bovenaan zet, ziet de schaal voor tempo omhoog gaan en die voor vuurkracht omlaag. Dat is geen fout in de weging maar precies de ruil die wij tegen Delft niet wilden maken.
De volgende scrim is in september, tegen dezelfde groep. We hebben afgesproken dat de aanvoerder deze keer hardop de tijd noemt waarop we vertrekken, voordat de cirkel er is. Niemand mag daarna nog iets oprapen. Als dat werkt, gaat het als negende punt de huisregels in, en anders schrijven we hier op waarom het niet werkte.
Geschreven door een lid van Stichting Pubggamer. Cijfers in dit stuk komen uit onze eigen avonden en zijn geen officiele gegevens van de uitgever van PUBG.